معبودا از خلقتش شکر ....

گل نازم ,سکوتم را از صدای شادیم بدان ...

نمیخوانم و نمیگویم چون درونم هیچ بوده و تو آمدی برایم قصه هایی از عشق سراییدی و به من قصه

باران آموختی میدانی قصه باران قصه شستن غمهاست و درون انسانها پر از غم و تنهایی است

ونگاهم به باران محبت تو افتاد و ناگهان تمام تنهاییم را فراموش کردم و به تو و داشتن تو میبالم

تنهاتراز یک برگ با باد شادیها محجوردرآبهای سرور آور تابستان آرام میرانم.                

معبودا از خلقتش شکر.